"In the Spotlights"

 Back

Kaine La Petite Colline

Ik ben geboren op 4 augustus 2000. Ik heb 2 zusjes en 5 broertjes

Mijn kleur is zwart.

Mijn vader is Darn Dog D´Ukkie v.Caya´s Home.

Mijn moeder is Ashley Lola La Petite Colline.

Wonen doe ik in het Limburgse Roosteren.

Mijn baasje heet Wilbert Schrijvers.

Overdag ga ik meestal met hem mee naar de zaak,

ik moet een beetje op hem letten namelijk!

 

Hoe het allemaal een beetje begon?

Mijn baasje zit al meer dan 25 jaar in de hondensport, altijd al met Bouviers,

 in de regel heeft hij altijd 2 van die haarballen als ik, zo om de 4 á 5 jaar komt er een nieuwe bij.
Toen ik als pup kwam waren we zelfs nog met meer, zowas er Uran van het Grendarcohof maar dat was een opa,

Terrific v Caya s Home en in huis liep er een wit klein pluizig geval.

Wat was ik vervelend, gillen dat ik kon ja weet ik veel.

Ik wist dat ik in de training kwam

dus begon ik maar alvast met mijn stembanden.


Als pup ging ik wel meteen mee naar de trainingen.

Toen was dat in Duitsland tussen Duitse Herders, ik vond het meteen leuk.

Maar beetje bij beetje moest ik wel al wat voor de kost doen. 

Al vroeg begon ik met speuren, beetje lopen en spelen met de bal, het leukste vond ik het bijten.

Dan staat er iemand in zo n leren pak met een zak te zwaaien en ik bijten en van alle kanten hoorde ik goed zo!!!
Als mijn huisgenoten op wedstrijd gingen ging ik ook altijd mee. Zo leerde ik al snel lang in de auto vertoeven.

Tja, want ik hoorde vaak zeggen wat een pokken afstand altijd, we wonen verkeerd.

Toen ik zo n beetje 1 jaar werd, kon mijn baasje bijna een jaar amper trainen. Dat was balen, want leuk was het.
In die zomer gingen we op trainingsvakantie, iedereen mee, wat een feest!

Van uit meerdere landen kwamen bouviers bij elkaar. Elke dag trainen. Gaaf man!

Wat heb ik mogen werken, op het einde van die week hadden we wedstrijd. Tja, ik deed mee voor het BH,

in Nederland heet dat VZH. Ik won!!!

 

 

 

 

 

 

Mijn eerste zegen was binnen en wat een aandacht! Te gek!
Thuis pakte we de training weer op en deed weer een VZH wedstrijd van de NBC,

tja …. hier deden we het stilletjes over.

Langs de kant hoorde ik ze zeggen was hij maar in Duitsland gebleven.
Ook heb ik samen met die Duitse herders mijn AD, in Nederland heet dat UV, diploma gehaald.

 

 

 

 

 

Toen mijn baas weer in Nederland wilde gaan trainen,

zijn we eens naar Apeldoorn gereden,

hier hadden we Frits de Schilder.

Ik kende hem en hij kende mij,

want hij was er ook tijdens de trainingsvakantie.

Ondertussen wist men dat ik hard stelde

en zeker niet aan afremmen dacht.

Het extreme vliegwerk heeft mijn baas me afgeleerd,

 hij was veel te bang dat er wat met me zou gebeuren.
Apeldoorn beviel zo goed, dat we elke dinsdag gingen.

Het was wel twee uur heen, en twee uur terug rijden

en soms duurde de terug weg langer

 maar dan moest mijn baas even ergens

op een parkeerplaats zijn ogen sluiten.

´t Was niet meer verantwoord zei hij dan.

 

 

Ik was klaar voor mijn IPO, alleen het speuren was er vaak bij ingeschoten.

Ik kan het wel hoor, maar soms vind ik het zo saai en als ik er geen zin in heb dan doe ik het ook niet,

ik wil actie actie en alleen maar actie.

 

Mijn IPO 1, had ik binnen.

Mijn baas wilde me nog niet

doorlaten gaan voor 2 en 3.

Tja, dat speuren…, qua gehoorzaamheid

was ik klaar voor de 3

en bij het bijten...........

heb ik nog wel eens de neiging

om te veel, te vaak maar wel hard en

met volle overtuiging te bijten.

Maar ik geloof dat mijn baas

dit niet helemaal in orde vind.

                                                                                                      


Zo zijn we ook een keer naar de WK in Zwitserland geweest.

Wat een feest….

Speuren tja ik vind dit gewoon niet leuk. Maar het bijten dat was een feest.

Ik hoorde mijn baas en Frits zeggen, " hij heeft wel 300 punten verbeten", ik snap het niet,

je kan er maar 100 halen en ik kreeg er 90 dan zijn dat toch maar 10 punten. Toch?
Ik heb afgelopen jaar best wat wedstrijdjes gedraaid.

Ook in Zwitserland effe een dagje op en af.

Je wilt niet weten wat er op die teller van de auto stond.

Maar het is altijd leuk. Natuurlijk zijn we ook weer op trainingsvakantie geweest.

In de tussen tijd van dit alles hebben we wel afscheid moeten nemen van Uran.

Macho als ik ben, moest ik toen snel de strijd aangegaan met Terrific. Ik was veel groter en ik wilde de baas zijn.

Geloof dat dit niet echt helemaal ok was.

Want na dat ik hem twee keer zo n pakbeten had geven kwamen wij niet meer samen.

Helaas is Terrific aan kanker of zo vertrokken en was ik nog maar alleen!!!

Ja dat witte geval in huis, maar dat is toch geen hond?

Vorige zomer net een week voordat we op trainingsvakantie gingen, kwam er in eens weer een nieuwe haarbal binnen.

Een Zwitser met een staart. Nou vraag ik je............

Daar wil hij mee gaan speuren zei hij..........om mij een beetje jaloers te maken.

Tja, als mijn baas nu maar niet denkt dat ik het speuren in eens wel leuk ga vinden.

Deze Zwitser wist ook dat hij op training ging want ook hij heeft nachten zijn stembanden getraind.

Hij deed het zelfde als ik, ja leuk toch?? In ene vond ik hem toch wel leuk, gek he???
Toen we op vakantie gingen, heb ik hem wel gezegd dat hij in de auto zijn kop moest houden.

Tja, ik moet wel kunnen slapen. Maar dat ging helemaal goed.

Tijdens het speuren zag ik dat die haarbal het verdomde goed deed,

ik denk uit jaloezie heb ik toch die week eens extra mijn best gedaan,

tja als ik eerlijk ben zo erg was het ook weer niet.

 

   

 

         

Afgelopen najaar heb ik toch snel mijn IPO 2 en 3 behaald.

Nog een wedstrijdje gedaan.

En ik heb een operatie gehad.

Deze operatie heeft toch een beetje mijn einde van mijn sportcarrière betekend.

Een gezwel op mijn zij. Hij is nu helemaal weg maar de dokter zij het was een hele smerige.

Maar ik wil dit snel vergeten want ik weet heel goed hoe dat bij Terrific ging. Heel snel dus!!!

Nu train ik wel nog, en zal misschien ook nog wel ergens een wedstrijdje doen.

Maar de spirit is er uit. Ik vind het veel te leuk om ´s morgens met mijn baas mee te gaan.

Zo.....dat was ik dus Kaine,

ik zou het haast vergeten, maar men vindt mij er ook nog uitmuntend uitzien.

Ik heb me een paar keer laten bekijken.

Och is eens wat anders, maar voor mij te weinig actie.

Maar leuk om te weten dat ik ook mooi ben. Ten minste als mijn baas me niet meer scheert.

 



Met een vriendelijke poot, en pakwerkers let op!

Kaine
 Back