Ik zou willen schreeuwen, ik zou willen vechten,

maar wat helpt het mij.
Je bent verdwenen en niet meer tastbaar voor mij.
Lieve Bate, je kwam ter wereld met noodweer, donder en regen.
Als donder kon je tekeer gaan, niets hield je tegen.
De regen is veranderd in zonneschijn, want je was altijd blij.
Je liep nog aan mijn zij
Een dikke wolk schoof zo maar voor de zon
niemand wist hoe het kon.
Dat in een paar uur, aan jouw kracht een eind zou komen
En dat de tranen, als druppels regen langs de ramen,

nu over onze wangen stromen.

Lieve, lieve Bate, we zullen je nooit vergeten,

maar hoe wij jouw dood een plek moeten geven???

Ik denk dat het onmogelijk is, maar misschien kan jij ons helpen?
Geef Zandor en alle anderen daarboven een knuf en gedraag je een beetje, wil je?